Informacje Polskiej Izby Druku
W dniach 21 maja i 25 czerwca br. odbyły się po siedzenia Rady Polskiej Izby Druku, na których dyskutowano m.in. o sprawie przynależności Izby do Intergrafu, o projekcie ustawy dotyczącej VAT i dotychczasowych interwencjach Izby w tej sprawie, oraz o Konferencji Poligraficznej 2003 w Poznaniu.
Rada Polskiej Izby Druku, upoważniona Uchwałą Nr 6 Walnego Zgromadzenia Członków PID z 19 marca 2003 r., zgłosiła rezygnację z członkostwa w Intergrafie. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano na wysoką składkę członkowską wobec ograniczonych możliwości finansowych PID oraz krytyczną ocenę korzyści, jakie w opinii członków Izby niesie przynależność do Intergrafu. Rezygnacja z członkostwa zgłoszona przed końcem czerwca br. wiąże się zgodnie z regulaminem Intergrafu z obowiązkiem opłacenia składki również za rok następny, co oznacza utrzymanie dotychczasowych kontaktów i korzyści z przynależności. Stąd ważne jest uzyskanie opinii członków PID o celowości dalszej przynależności do tej europejskiej organizacji.
*
Polska Izba Druku ogłosiła konkurs Złoty Gryf 2004, na najlepiej wykonany wyrób poligraficzny w sześciu kategoriach: książka wielobarwna, czasopismo wielobarwne, książka jednobarwna, akcydens, opakowanie z nadrukiem i gazeta. Laureaci konkursu otrzymują statuetki Złotego Gryfa oraz prawo używania jego znaku graficznego na dokumentach firmowych. Do piątego konkursu mogą być zgłaszane wyroby poligraficzne wykonane w kraju w 2003 roku. Warunkiem uczestnictwa jest nadesłanie trzech egzemplarzy pracy do Polskiej Izby Druku (00-835 Warszawa, ul. Miedziana 11) i wpłacenie na konto Izby 500 zł za każdy zgłoszony wyrób. Zgłoszenia należy składać do 15 lutego 2004 roku.
*
Trwają konsultacje i spotkania środowiskowe dotyczące planowanego wprowadzenia w nowej ustawie podatkowej stawki 22% VAT na usługi poligraficzne polegające na drukowaniu książek, broszur, gazet i czasopism. Tematowi temu poświęcony był m.in. panel dyskusyjny podczas majowych Międzynarodowych Targów Książki w Warszawie oraz spotkanie w ramach sekcji gospodarczo-ekonomicznej PID 28 maja. Dyskutowano o tym także 17 czerwca na spotkaniu z udziałem przedstawicieli Polskiej Izby Książki, Izby Wydawców Prasy, Polskiej Izby Druku i jednej z kluczowych firm doradczych.
*
24 czerwca w Polskiej Izbie Druku odbyło się spotkanie, na które zaproszono przedstawicieli prasy branżowej oraz członków Rady Programowej Konferencji Poligraficznej PID 2003. Prezes PID Jerzy Hoppe podziękował zebranym za ich udział w przygotowaniach do tej ważnej konferencji. Pozytywnie ocenił rolę pism fachowych w kampanii informacyjnej dotyczącej omawianego wydarzenia. Wyraził nadzieję, że dotychczasowi członkowie Rady oraz partnerzy medialni Konferencji Poligraficznej pozostaną nimi nadal, aktywnie włączając się w nurt działań związanych z organizowaniem przyszłorocznej konferencji. Kolejną Konferencję zaplanowano na 23 września 2004 roku (targi Taropak). Dyskusję na temat prac związanych z kolejną konferencją kontynuowano podczas lunchu. (red.)


List Stowarzyszenia Poligrafów Pomorskich do Prezydenta RP
Opracowany przez Ministerstwo Finansów projekt nowej ustawy o podatku od towarów i usług w wersji z kwietnia 2003 r. przewiduje podwyżkę do 22% stawek na czasopisma, a także na usługi drukarskie. Te ostatnie korzystają obecnie ze stawki zerowej, zaś większość popularnych czasopism – z 7-procentowej. VAT na ogłoszenia drobne w gazetach ma wzrosnąć z 7 do 22%.
Na wstępie należy wskazać, iż projekt nowej ustawy przygotowano pod hasłem harmonizacji z przepisami Unii Europejskiej, zwłaszcza z dyrektywą z dnia 17 maja 1977 r. – Szóstą Dyrektywą VAT. Niestety, lektura tekstu oraz norm unijnych nasuwa nieodparcie wniosek, iż takie uzasadnienie proponowanych zmian jest manipulacją. Trudno nie zauważyć, że w istocie autorzy projektu nie wykorzystali (i tak niesatysfakcjonujących w porównaniu do wynegocjowanych przez wiele państw członkowskich stawek zerowych na książki, gazety i czasopisma) postanowień przepisów unijnych oraz układu akcesyjnego w tym zakresie. Innymi słowy: akcesja do UE nie wymaga podwyżek podatku w takim zakresie, jak proponowana przez ministerstwo. Zgodnie bowiem z art. 12(3)(a) Szóstej Dyrektywy poszczególne państwa członkowskie we własnym zakresie ustalają wysokość podstawowej stawki VAT jako procentu opodatkowania, przy czym na mocy Dyrektywy Rady z 19.10.1992 r. (nr 92/77/EEC) od 1 stycznia 1993 r. minimalna stawka podstawowa wynosi 15%.
Państwa członkowskie są również uprawnione do stosowania jednej lub dwu stawek obniżonych, co do zasady – jedynie do dostaw towarów i świadczenia usług należących do kategorii wymienionych w Załączniku H do VI Dyrektywy. Na mocy Dyrektywy Rady 92/77/EEC, minimalny poziom stawki obniżonej wynosi 5%, a może ona mieć zastosowanie w szczególności do dostaw książek, gazet i czasopism. (...)
W zobowiązaniach negocjacyjnych Polska zobowiązała się do wprowadzenia całokształtu prawodawstwa wspólnotowego z dniem uzyskania członkostwa. Ustalono kilka okresów przejściowych na stosowanie niższych stawek co do niektórych towarów i usług, w szczególności uzyskano – na okres przejściowy do 31 XII 2007 r. – możliwość stosowania stawki VAT w wysokości 0% na niektóre książki i czasopisma specjalistyczne. W pozostałym zakresie wspólnotowe reguły – stawka podstawowa i obniżona w dopuszczalnym według Załącznika H Szóstej Dyrektywy zakresie – powinny zostać przyjęte przez polskie ustawodawstwo już w momencie akcesji.
O doborze stawek podatkowych decydują względy gospodarcze (preferowanie przez państwo określonego rodzaju działalności), społeczne (jak w przypadku ochrony zdrowia lub usług mieszkaniowych) lub historyczne (przyznanie państwom członkowskim prawa do utrzymania stosowanych wcześniej stawek podatkowych na dostawy niektórych towarów czy usług). Z najszczerszym zdumieniem, wręcz niedowierzaniem i absolutnym brakiem zrozumienia przyjęliśmy do wiadomości fakt, że wśród preferowanych przez rząd Rzeczpospolitej Polskiej rodzajów działalności nie znalazła się sprzedaż książek, czasopism i gazet, mimo iż taką możliwość preferencji na podstawie wspomnianych wyżej przepisów unijnych rząd miał. Ponadto stawki podatkowe na czasopisma, na usługi drukarskie oraz na ogłoszenia drobne w gazetach mają być ustalone w maksymalnej wysokości, choć tego nie uzasadniają wymogi prawne, ale jedynie niezrozumiała polityka autorów projektu.
Projekt ustawy zakłada też zerową stawkę na import wydawnictw drukowanych, co byłoby nieuzasadnionym i niedopuszczalnym, rażącym naruszeniem równowagi konkurencji krajowej i zagranicznej. Planowana regulacja jest sprzeczna z zasadą równości przedsiębiorców i wyraźnymi przepisami prawa unijnego.
Postanowienie o dopuszczalności zastosowania stawki 7% na gazety w przypadku, gdy powierzchnia przeznaczona na reklamy nie przekroczy 33%, jest z racji sezonowości na rynku reklamy szalenie niefortunne, jak również niekonieczne. Przepisy unijne odmawiają prawa do stawek preferencyjnych jedynie materiałom w całości lub zasadniczo poświęconym reklamie. (...)
Nie dajemy wiary, by rząd nie zdawał sobie sprawy z doniosłości roli, jaką pełni działalność wydawnicza, z roli edukacji społeczeństwa przez słowo pisane. Wydaje się, że przez jakieś niedopatrzenie zaniechano w projekcie ustawy o podatku od towarów i usług zapewnienia dopuszczalnych przecież preferencji dla sprzedaży książek, gazet i czasopism. Alternatywnym dla niedopatrzenia ustawodawcy wyjaśnieniem planowanej podwyżki może być jedynie krótkowzroczny i absurdalny fiskalizm, ignorujący podstawowe potrzeby społeczne i realia gospodarcze.
Planowane zmiany pozostają w rażącej sprzeczności z deklaracjami rządu na temat wspierania przedsiębiorczości i pomijają zapaść na rynku wydawniczym, która pogłębia się. (...) Planowane zmiany legislacyjne pogrzebią nadzieje na ożywienie rynku wydawniczego.
Istnieją prawne możliwości wsparcia rynku wydawniczego. Apelujemy o uwzględnienie interesów przedsiębiorców prowadzących działalność wydawniczą, apelujemy o uwzględnienie interesów czytelników i wierzymy, że rząd nie zaniedba szansy na to, by poświęcić należną uwagę działalności wydawniczej i dołożyć najwyższych starań, by Rzeczpospolita Polska do Unii Europejskiej weszła z dostosowanym racjonalnym ustawodawstwem i oczytanym społeczeństwem.

W imieniu Stowarzyszenia Poligrafów Pomorskich
Bogusław Kodlewicz
Prezes SPP
Gdańsk, 24 czerwca 2003 r.

W kilku artykułach („ŚD” nr 7–8/2002, nr 1 i 4/2003) starałem się zachęcić Czytelników „Świata Druku” do bliższego zainteresowania się technikami wielkoformatowego druku ploterowego, przedstawiając zasady przygotowania prac i najważniejsze kryteria wyboru parametrów technicznych. Najmocniejszy, jak się wydaje, argument zostawiłem na koniec – chciałbym podsumować cykl prezentacją praktycznych zastosowań ploterów wielkoformatowych.

Według danych zaczerpniętych z literatury specjalistycznej na świecie zainstalowano około 50 000 maszyn cyfrowych, z czego około 1/3 – w Stanach Zjednoczonych. Największy wzrost sprzedaży nastąpił w drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych. Po roku 2000 doszło do zahamowania zakupów nowych urządzeń. Częściowo było to spowodowane recesją ekonomiczną, która przejawiała się w ograniczaniu środków inwestowanych w nowe urządzenia dla przemysłu poligraficznego. Sprzedaż zmalała w dużym stopniu zwłaszcza w USA, które są największym odbiorcą maszyn i systemów cyfrowych. Wielki spadek sprzedaży dotyczył także systemów produkcyjnych do drukowania w pełnym kolorze, które są najbardziej wymagające pod względem inwestycyjnym. Recesja ekonomiczna uwidoczniła się także w spadku zamówień. Inną przyczyną stagnacji sprzedaży urządzeń cyfrowych do drukowania barwnego był sposób ich wprowadzania na rynek. Najpierw wprowadzono cyfrowe systemy druku elektrofotograficznego do szybkiego drukowania niskich nakładów, które pozwalały na pełne wykorzystanie zalet tej technologii. Ponieważ jednak chodziło o produkty z maszyn drukujących, klienci porównywali jakość druku cyfrowego z jakością druku offsetowego. Z próby tej offset wychodził zwycięsko. W krajach rozwiniętych udział druku cyfrowego w całkowitej produkcji poligraficznej wynosił w roku 2000 średnio około 4–6%. Szacuje się, że w roku 2010 udział ten powinien się zwiększyć do 20%, a w roku 2015 – do 25%.

Decydując się na zakup solwentowego plotera graficznego należy przede wszystkim porównać wszystkie parametry techniczne oferowanych na rynku urządzeń. Jednakowo ważne jest również przeanalizowanie przyszłych kosztów eksploatacji wybranego przez nas plotera. Składa się na nie koszt atramentów, innych materiałów eksploatacyjnych, serwisu oraz koszty utraconych zleceń.
Rynek oferuje różnorakie rozwiązania, dostawcy prześcigają się w ofertach. Aby nie pogubić się w tym gąszczu informacji, należy wziąć pod uwagę najistotniejsze kryteria decydujące o wyborze właściwego urządzenia i jednocześnie upewnić się, że podawane w specyfikacjach parametry dotyczą cech rzeczywiście użytecznych, a nie są jedynie danymi technicznymi nieistotnymi przy wykonywaniu konkretnej produkcji.

Termin ten coraz częściej pojawia się na ustach wszystkich, którzy zajmują się profesjonalnym drukowaniem. Co tak naprawdę kryje się pod pojęciem drukowania na żądanie, po angielsku PoD (Print-on-Demand). Ukazało się już wiele informacji na ten temat, bądź to na stronach internetowych, bądź to w formie publikacji na łamach prasy specjalistycznej. Dlatego też nie chciałbym zajmować się w tym miejscu samą technologią drukowania na żądanie, lecz raczej jej aspektami ekonomicznymi, które wskażę rozważając ofertę rozwiązań przeznaczonych do tego rodzaju prac. Posłużę się tutaj przykładami z oferty Océ – firmy specjalizującej się w tego typu rozwiązaniach.

Na jesieni 2002 roku w Centrum Dystrybucyjnym Wydawnictw Szkolnych i Pedagogicznych w Kopytowie koło Warszawy zainstalowano maszynę do cyfrowego druku czarno-białego Heidelberg Digimaster 9110 wraz z wysoko wydajną krajarką Polar 78 ED oraz urządzeniem do oprawy klejonej Heidelberg Quickbinder 100. Od tego czasu Digimaster wykonał prawie trzy miliony wydruków, których jakość nie tylko nie budzi zastrzeżeń, ale w zgodnej opinii redaktorów Wydawnictwa jest na najwyższym poziomie.

Druk cyfrowy jest bezspornie jednym z większych osiągnięć technologii poligraficznych ostatnich lat. Rewolucyjną zaletą tej technologii jest pokonanie bariery wysokich nakładów, tak charakterystycznych dla druku offsetowego. Możność wykonywania jednostkowych druków bezpośrednio z materiału elektronicznego stwarza zupełnie nowe możliwości zarówno dla animatorów reklamy, firm wymagających wysokiej jakości w niskich nakładach, jak i klientów indywidualnych mogących zrealizować profesjonalne druki w atrakcyjnej cenie. Druk cyfrowy nie jest konkurencją dla offsetu. Pozwala zapełnić nowe obszary, które dotychczas były „białymi plamami” na mapie odbiorców usług poligraficznych. Uwzględniając wysoką jakość prac uzyskiwanych w druku cyfrowym oraz krótki czas realizacji, nowa technologia przebojem wchodzi na rynek. Jednak, jak wszystkie nowości, wymaga rozsądnie prowadzonej edukacji klientów.

Rozmowa z Adamem Cichockim, współwłaścicielem Akcydensu i Sławomirem Tomaszewskim, właścicielem Delty

W ubiegłorocznym numerze lipcowo-sierpniowym zamieściliśmy wypowiedź Adama Cichockiego, współwłaściciela drukarni Akcydens mieszczącej się w Laskach pod Warszawą, na temat jego doświadczeń ze świeżo wówczas zakupioną maszyną do offsetowego drukowania cyfrowego HP Indigo 1000 („Wierzę w Indigo”, „ŚD” nr 7/8/2002). W maju br. Akcydens podpisał umowę z drukarnią Delta i maszyna Indigo została zainstalowana w centrum stolicy. Od początku maja usługi w zakresie offsetowego drukowania cyfrowego oferują obie firmy.

Firma MACtac, światowy lider w produkcji winylowych folii samoprzylepnych, organizuje kolejną edycję konkursu MACtac Awards. Do konkursu można zgłaszać pojedyncze projekty z całego świata, które zostały wykonane w 2002 i 2003 roku.

Grupa przedsiębiorstw Felix Böttcher zaopatruje międzynarodowy rynek w wałki z pokryciami elastomerowymi. Od ponad 120 lat rozwija produkty wykorzystywane w wielu branżach przemysłu. Posiada trzynaście zakładów produkcyjnych w siedmiu krajach – między innymi w Niemczech, we Włoszech, Hiszpanii, Francji, Wielkiej Brytanii, USA, w Czechach oraz od niedawna w Tajlandii. W ponad dwudziestu krajach działają firmy handlowe Böttchera, zaś na całym świecie funkcjonuje siedemdziesiąt pięć przedstawicielstw. Przedsiębiorstwa grupy Böttcher są obecne – poza wymienionymi krajami – m.in. w Austrii, Szwajcarii, Portugalii, Szwecji i Holandii, na Węgrzech i Słowacji, w Republice Czeskiej i w Polsce, a także w USA, Kanadzie, Meksyku, Ameryce Południowej, Australii, Chinach, Malezji.

lub całkowicie go wyeliminować


Ochrona środowiska naturalnego jest moralnym obowiązkiem każdego człowieka. Dlatego też zagadnienia związane z ekologią stały się jednym z naczelnych wyzwań dla naukowców z każdego sektora przemysłu, w tym także przemysłu poligraficznego. Od prawie dwudziestu lat trwają badania nad nowymi metodami produkcji, doborem odpowiednich surowców i doskonaleniem stosowanych technologii, tak aby procesy związane z drukowaniem w jak najmniejszym stopniu zagrażały środowisku naturalnemu i zdrowiu pracowników drukarń.

Połączenie Akzo Nobel Inks i Trenal

Firma Akzo Nobel Inks podpisała porozumienie o przejęciu działalności i majątku firmy Trenal, niezależnego producenta farb drukowych, specjalizującego się w wytwarzaniu farb do offsetu zwojowego (coldsetowych i heatsetowych). Obie firmy działają nadal pod swoimi dotychczasowymi nazwami, a całość działalności związanej z obsługą klientów pozostaje bez zmian, w ramach istniejących struktur.

Rozmowa z Mariuszem Siwakiem, dyrektorem zarządzającym Ecco-Papier Sp. z o.o.

– Niedawno upłynęło dziesięć miesięcy od chwili, kiedy objął pan funkcję dyrektora zarządzającego firmy Ecco-Papier. W jakim stanie zastał pan firmę?
– W momencie, gdy obejmowałem stanowisko, firma była w nie najlepszej kondycji, wymagała gruntownych zmian. Ecco-Papier wywodził się z tzw. wolnej federacji magazynów czy regionów. W efekcie miał dwie centrale i jedenaście regionów sprzedaży, przy czym każdy z regionów działał na nieco innych zasadach. Co za tym idzie, polityka sprzedaży i oferta produktowa była różna w różnych oddziałach. W 2000 r. przejął nas koncern Metsä-Serla i podjęto pierwsze próby reorganizacji. Jednakże prawdziwe przeobrażenie firma przeszła w ubiegłym roku.

Na świecie kleje poliuretanowe stosuje się w introligatorstwie od kilkunastu lat. Ich zalety są dość dobrze znane, mimo to jednak na polskim rynku nadal rzadko spotyka się oprawę bezszyciową wykonaną przy ich użyciu. Na temat przyczyn rozmawiamy ze specjalistą w dziedzinie introligatorstwa przemysłowego, Piotrem Skarbek-Kozietulskim.

Łódzka Firma Tęgi – 101 Studio DTP jako jedna z niewielu w Polsce stosuje do oprawy bezszyciowej klej poliuretanowy. Produkcję opraw klejonych klejem PUR podjęto w lutym tego roku. Doświadczenia są bardzo pozytywne. Zarówno kierownictwo drukarni, jak klienci widzą same plusy tego rozwiązania.

Wszystko ulega zmianom. Zmieniają się też oczekiwania odbiorców naszych produktów: to, co było dobre dziesięć lat temu, obecnie… bywa jeszcze tolerowane. Dotyczy to również jakości przemysłowej oprawy introligatorskiej. W produkcji książek, atlasów i podręczników producenci przez lata próbowali rozwiązać problem, jak wytworzyć tani wyrób, który będzie jednocześnie odpowiednio trwały – tak, aby zadowolić klienta.

W dniach 29–31 maja w hotelu Klimczok w Szczyrku odbyło się sympozjum poświęcone najnowocześniejszym produktom i innowacjom w zakresie opakowań giętkich, oferowanym przez firmę Rohm and Haas.
Sympozjum rozpoczął Srecko Market – dyrektor do spraw sprzedaży firmy Rohm and Haas na Europę Wschodnią. Powitał przybyłych gości – przedstawicieli drukarń z całej Polski. Przedstawił osoby reprezentujące firmę Rohm and Haas, a wśród nich Annę Romanowską – generalnego przedstawiciela firmy w Polsce.

Historia stowarzyszenia naukowo-technicznego w przemyśle poligraficznym sięga początku lat pięćdziesiątych, kiedy to powstała konieczność integracji osób pracujących w branży poligraficznej w celu szybszego rozwoju przemysłu poligraficznego i wdrożenia w nim nowych technologii.
Stowarzyszenie poligrafów miało znacznie większą szansę oddziaływania na ówczesną władzę.

W dniu 31 maja br. w Gdańsku hucznie obchodzono Dzień Drukarza. Głównym organizatorem obchodów było Stowarzyszenie Poligrafów Pomorskich, zrzeszające trzydziestu właścicieli drukarń i firm z branży poligraficznej tego regionu, a także osoby należące do zarządów tych firm.